Με μία αστραπιαία κίνηση δοκίμασα να μεταφέρω την ανηψιά μου από ένα συνωστισμένο σημείο του πατώματος σε ένα άλλο πιο αραιοκατοικημένο. Σα να λέμε από του Ζωγράφου στην Εκάλη. Η μέση μου μου δεν μπόρεσε να εκτελέσει το παράγγελμα. Έμεινα για κάποια δευτερόλεπτα σαν τους κακόμοιρους που είχε πρόσφατα ανακαλύψει η δαιμόνια ελληνική τηλεόραση στα βάθη της Τουρκίας, αφού είχα εξασφαλίσει μία όσο το δυνατό ομαλότερη προσγείωση της μικρής στην Εκάλη. Με κοίταζε απορημένη με τις ματάρες της σα να καταλάβαινε ότι κάτι μου είχε συμβεί. Το πιο πιθανό, βέβαια, είναι να έπεσα για άλλη μια φορά έξω. Πάντα θεωρούμε ότι τα 'δικά μας' τα μωρά έχουν υπερφυσικές ιδιότητες. Με δυσκολία σωριάστηκα στον καναπέ και αφέθηκα στις διαγνώσεις των υπολοίπων. Επειδή, βέβαια, δεν αρκούσαν οι διαγνώσεις 5 συγγενών, χρησιμοποιήθηκε και η τηλεφωνική ιατρική για μια έκτη γνώμη. Με τα νοσοκομεία και τους γιατρούς δεν τα πάω καλά και απέφυγα επίμονα να μεταβώ στο Ιπποκράτειο που εφημέρευε. Η μέση μου μ' έχει γαμήσει αρκετές φορές στο παρελθόν και έχω αναπτύξει δικά μου μαντζούνια τα οποία μελλοντικά θα πατεντάρω γιατί όλα γίνονται για το χρήμα.

Η συνεπαγόμενη ξάπλα μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω ένα βιβλίο που το είχα βάλει στο μάτι από καιρό: Μην πας ποτέ μόνος στο Ταχυδρομείο, του Στέλιου Κούλογλου. Αρχικά βρισκόταν να σκονίζεται στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Το είχα πάρει δώρο στη γυναίκα μου για να το διαβάσω εγώ. Είμαι ψιλοκαβάτζας. Μετά το πήρα στο κομοδίνο μου σε αντικατάσταση του Κώδικα Da Vinci που είχα ολοκληρώσει δυο βδομάδες νωρίτερα. Ήθελα να το διαβάσω πριν δω την ταινία (ακόμα δεν την είδα...). Διάβαζα, λοιπόν, από λίγο όταν την έπεφτα για ύπνο. Εχθές το τελείωσα και στενοχωρήθηκα που δεν είχε άλλες 300 σελίδες. Δε θέλω σε καμία περίπτωση να παραστήσω το βιβλιοκριτικό, απλά να σας το πω: Ήταν καταπληκτικό.

Καταπληκτικό είναι και ένα στέκι που πρόσφατα ανακάλυψα στην Πλάκα. Δε θυμάμαι τη διεύθυνση, έχω αποτυπώσει τη διαδρομή στο 00083773734 cell του εγκεφάλου μου. Πρόκειται για ένα χώρο που τον διαχειρίζεται η ένωση αποφοίτων της Σχολής Καλών Τεχνών (ή κάτι τέτοιο). Είναι εξαιρετικά φτηνό, έχει καλή μουσική και έχει, φυσικά, και το εικαστικό του ενδιαφέρον.

Σήμερα παίζουν οι Calla, αλλά με τέτοια μέση...

Τα παραπάνω γράφτηκαν υπό τους ήχους των:

# έγραψε ο forns @ 3:09 μ.μ.